Portal Medycyna Grabieniec, Łódź, Grabieniec 13
Twoja wyszukiwarka

Jesteś 9280986
odwiedzającym

niedziela 21 września 2014

PROFILAKTYKA ZDROWIA > dorośli > Co mówią podstawowe badania

Badanie WR czyli odczyn Wassermanna

Badanie WR albo inaczej odczyn WR lub odczyn Wassermanna jest to badanie serologiczne kiły.
     
     TEORETYCZNE I TECHNICZNE PODSTAWY BADANIA
     Wspólną cechą wszystkich badań serologicznych kiły jest wykrywanie w surowicy krwi badanego pacjenta obecności przeciwciał świadczących o zakażeniu krętkiem bladym. Odczyny serologiczne w zależności od swoistości dzieli się na klasyczne i krętkowe. Odczyny klasyczne - w metodach tych nie używa się krętków bladych jako antygenów do prowokowania określonej reakcji serologicznej. Do odczynów tych są zaliczane: dawniej wykonywane odczyny Wassermanna lub Kolmera oraz współcześnie odczyny VDRL lub USR. Dla przykładu, odczyn USR polega na tym, że specjalnie przygotowany antygen kardiolipidowy w zetknięciu z surowicą zawierającą przeciwciała (chorego na kiłę) strąca się w postaci widocznych kłaczków. Odczyny tej grupy są mało swoiste. Mogą być dodatnie np. w zapaleniu płuc, ciąży, ostrym toczniu rumieniowatym. Dlatego dla rozpoznania kiły, zwłaszcza w przypadkach wątpliwych, wykonuje się bardziej swoiste testy - odczyny krętkowe.
     Odczyny krętkowe - w metodach tych używa się krętków bladych jako antygenów do wywołania określonej reakcji serologicznej ze swoistymi przeciwciałami. Do tej grupy metod
     są zaliczane: odczyn FTA i jego odmiany: FTA ABS, IgM FTA ABS, 19S IgM FTA ABS, metoda hemaglutynacyjna TPHA, SPHA, metoda Captia syphylis oraz metoda unieruchomienia krętków bladych TPI (odczyn Nelsona). Często stosowanym z tej grupy odczynem jest odczyn FTA, który polega na tym, że użyte krętki wiążą się z przeciwciałami surowicy chorego na kiłę tworząc kompleksy, a następnie kolejne dodane przeciwciała znakowane fluoresceiną wiążą się z tymi kompleksami powodując świecenie.
     
     CZEMU SŁUŻY BADANIE?
     Badanie służy do wykrywania w surowicy krwi obecności przeciwciał świadczących o zakażeniu lub przebytej infekcji kiłowej. W powszechnych badaniach profilaktycznych kiły stosuje się głównie odczyn USR, rzadziej odczyny FTA lub VDRL. Do diagnostyki kiły wystarcza na ogół odczyn VDRL, FTA ABS i TPHA, wyjątkowo stosuje się inne odczyny: TPI, IgM FTA ABS, czy Captia syphylis. Do kontroli po leczeniu choroby używa się FTA, VDRL i (rzadziej) TPHA.
     
     WSKAZANIA DO WYKONANIA BADANIA
     Badania profilaktyczne w kierunku kiły.
     Rozpoznanie kiły.
     Kontrolowanie procesu leczenia kiły.
     Badanie może być wykonane bez zlecenia lekarza
     
     SPOSÓB PRZYGOTOWANIA DO BADANIA
     Nie ma specjalnych zaleceń. Nie ma bezwzględnej konieczności wykonywania wcześniej innych badań.
     
     INFORMACJE, KTÓRE NALEŻY ZGŁOSIĆ WYKONUJĄCEMU BADANIE
     Przed badaniem należy podać:
     - Dane personalne badanego (nazwisko i imię, imiona rodziców, data urodzenia, miejsce zamieszkania).
     - ewentulanie kontakt seksualny z osobą podejrzaną o zakażenie.
     - Skłonność do krwawień (skaza krwotoczna).
     
     JAK NALEŻY ZACHOWYWAĆ SIĘ PO BADANIU?
     Nie ma specjalnych zaleceń.
     
     MOŻLIWE POWIKŁANIA PO BADANIU
     Niewielkie krwawienie lub krwiak w miejscu wkłucia igły.